Toos van Haperen lag drie weken met corona in het Bravis ziekenhuis

Iedereen was altijd even vriendelijk en lief

Ineens was ze er klaar mee. Op sociale media waren de loftuitingen over de ziekenhuiszorg vervangen door negatieve berichten. “Drie weken lag ik met corona in het Bravis ziekenhuis, waarvan twee op de IC. Ik ben zo goed verzorgd, daar neem ik echt mijn petje voor af”, zegt Toos van Haperen (67) uit Halsteren. Ze plaatste een lovend bericht op Facebook. “Daarmee wilde ik even alle medewerkers in de zorg een hart onder de riem steken.”

De eerste vaccinatiecampagne kwam voor Toos net te laat op gang. Een week voordat ze ingeënt zou worden, voelde de Halsterse zich niet lekker. “Ik was eind april beroerd, maar had niet de specifieke coronaklachten”, vertelt ze. Toch liet ze zich testen. Positief, net als haar man die al wel was gevaccineerd.
Toos voelde zich steeds slechter worden. Na enkele dagen was het zuurstofgehalte in haar bloed zodanig gedaald dat de huisarts de ambulance liet komen. Na een dag op de longafdeling werd Toos overgebracht naar de IC. Zelf weet ze daar weinig meer van, haar dochter Patricia des te meer.

Mijn grootste angst
Patricia kreeg te horen dat haar moeder waarschijnlijk in slaap zou worden gebracht. Dat was een grote schrok. “Ik was alleen bij haar, omdat mijn zus José op vakantie was en mijn vader corona had. Dat laatste was mijn grootste angst. Stel je voor dat ze niet meer wakker zou worden, dan had pa haar niet meer gezien. Gelukkig mocht José vanuit haar vakantieadres nog overkomen, ook al was het bezoekuur voorbij. Toen hebben we samen afscheid genomen en haar welterusten gewenst”, blikt Patricia terug.

Negen dagen
Negen dagen lang werd Toos in slaap gehouden. “Dat was een hel”, vertelt haar dochter. Wel ondervond het gezin veel steun van de afdeling. “We werden ’s morgens en ’s avonds gebeld en op de hoogte gehouden van de toestand van ons ma. Dat was echt fantastisch. Ook werden we meteen gebeld toen ze weer op haar rug was gedraaid.”

Nog lang niet de oude
Het wekken verliep vrij voorspoedig. Ook was Toos binnen enkele dagen voldoende hersteld om terug naar de longafdeling te gaan. Daar was het gezin blij om, ook al werden de updates gemist. Weer enkele dagen later kreeg Toos het voorstel om naar het Centrum voor Geriatrische Revalidatie Zorg van tanteLouise te gaan. Daar komt ze nu nog regelmatig om conditie op te bouwen. Ruim een half jaar na haar ziekenhuisopname is Toos nog lang niet de oude. “Zonder rollator kan ik net naar de brievenbus en teruglopen, maar dan ben ik ook bekaf. Ook mijn concentratie is achteruitgegaan. Maar al met al ben ik er goed doorheen gerold.”

Gewaardeerd
Het gezin Van Haperen heeft ook baat gehad van de nazorg in het Bravis ziekenhuis. “Zo mochten we gaan kijken waar ik gelegen heb in de kliniek en op de IC”, vertelt Toos. “Zelf heb ik er weinig herinneringen aan, maar voor de anderen was dat heel fijn.”
Zeer te spreken is het gezin over de medewerkers in het ziekenhuis. “Iedereen was altijd even vriendelijk en lief, terwijl ze de benen onder hun lijf vandaan liepen. Ze doen alles voor je en dan nog met die lach op hun gezicht. Door ons wordt dat enorm gewaardeerd”, vertelt Patricia. “Ik heb diep respect voor alle verpleegkundigen”, besluit Toos.

Op de foto: Toos van Haperen met haar man Rinie en dochter Patricia, thuis op de bank.