Adrie Hommel (78) lag ruim 4 maanden op de IC van Bravis

Ik kon niet praten, horen, eten, staan of zitten, helemaal niets

Coronapatiënten die op de Intensive Care (IC) worden opgenomen liggen daar gemiddeld twee tot drie weken. Adrie Hommel (78) uit Steenbergen spant de kroon. Hij kreeg ruim 4 maanden intensieve zorg in het Bravis ziekenhuis en in het UMC Utrecht. Van de eerste 2,5 maand kan hij zich niets herinneren. Die periode werd hij onder narcose gehouden. Daarna begon een intensieve en heftige revalidatieperiode. Inmiddels voelt Adrie zich weer als voor corona.

Voordat de pandemie de wereld in haar greep kreeg, woonde Adrie Hommel in Nieuw-Vossemeer en was hij zo gezond als een vis. “Ik wandelde 15 kilometer per dag”, vertelt de oud-wethouder. Dat veranderde toen hij besmet raakte. “Ik kwam doodmoe thuis. Ook ben thuis ineens weggevallen.” Gedacht werd aan een griepje. Na twee dagen, op 23 maart 2020, mat de huisarts zijn zuurstofgehalte. “Hij zei: ‘Pak je spullen maar, want je gaat naar het ziekenhuis’. Mijn zuurstofgehalte was bijna verdwenen. Ik ben zelf naar de ambulance gelopen, maar weet niet dat ik in Bergen op Zoom ben aangekomen.”

Zes weken in Utrecht
De dag na zijn opname ging Adrie onder narcose. Op de IC van Bravis was het inmiddels zo druk, dat hij naar het UMC Utrecht werd gebracht. “Zes weken heb ik daar gelegen, zonder dat ik er weet van had”, merkt de oud-inwoner van Nieuw-Vossemeer op. Zijn vrouw en kinderen mochten hem al die tijd niet bezoeken. Zij werden op de hoogte gehouden middels een dagelijks telefoontje en foto’s. Na zes weken was er plaats op de IC in Roosendaal, waar Adrie tot begin juni verbleef. Daarna keerde hij terug naar Bergen op Zoom. Half juni werd Adrie wakker op dezelfde plaats waar hij in slaap was gebracht.

Vijf druppels water per dag
De kunstmatige coma had grote gevolgen. “Eenmaal uit de narcose kon ik niet praten, horen, eten, staan of zitten, helemaal niets.” Nog anderhalve maand bleef Adrie op de IC. Wel kreeg hij therapie. “De ene dag kon ik tien stappen zetten en de dag later alweer vijftien. Mijn stembanden waren erg aangetast, waardoor ik niet kon praten en eten. Via een sonde in mijn buik kreeg ik kunstmatige voeding. Tot 1 september mocht ik vijf druppels water per dag. Gelukkig was er een verpleegkundige en die deed er af en toe een druppeltje ranja in, had ik toch wat smaak.” De situatie van Adrie was zeer verontrustend. “Een arts hield me voor dat ik mogelijk nooit meer fatsoenlijk zou kunnen praten en eten. Mijn vooruitzichten waren ronduit slecht.

Verjaardag
De IC-verpleging krijgt van Adrie alle lof. “Het was zomer en qua corona rustig. Daarom had de verpleging tijd om mij in een rolstoel te hijsen en op het plein voor het ziekenhuis te zetten. Dat was heel relaxed.” Op 2 augustus verhuisde hij eindelijk naar de longafdeling. “De IC-verpleegkundigen kwamen bijna dagelijks langs om na te gaan hoe het met mij ging. Maar ook op de afdeling werd ik heel goed verzorgd.” Vooral zijn 77e verjaardag zal Adrie niet snel vergeten. Hij ontving 350 kaarten. Op de longafdeling was speciaal een ruime kamer vrijgemaakt, zodat hij om de beurt en op gepaste afstand zijn kinderen en kleinkinderen kon ontvangen.

Revalideren
Adrie bleef kampen met eet- en stemproblemen en kwam onder behandeling van een revalidatiearts in Rijndam en een longarts in het Erasmus MC in Rotterdam. Laatstgenoemde nam het risico om alle slangen weg te halen. “Een fantastische keuze”, stelt Adrie. “Daarna ging het de goede kant op. Op 8 oktober mocht ik verder thuis revalideren onder begeleiding van Bravis. Dat heeft tot begin februari 2021 geduurd, waarna een fysiotherapeut in Steenbergen het overnam. Nu word ik alleen nog behandeld aan mijn voeten. Maar ik zit op 98 procent van iemand van mijn leeftijd die niet ziek is geweest. Ook loop ik weer een aantal kilometers per dag.”

Niets slechts over het ziekenhuis
Inmiddels is Adrie met zijn vrouw verhuisd naar een appartement in Steenbergen. “Ik ben blij dat ik er zo uitgekomen ben. Dat is voor het grootste deel te danken aan de Bravis-medewerkers in Bergen op Zoom. Ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor. Ze moeten mij niets slechts over het ziekenhuis vertellen, want dan schiet ik nog in de stress. Ze hebben mij zover gebracht dat ik nu weer de oude ben.”