Tentoonstelling ‘Little Red Riding Hood’ van Patricia van de Camp

Zes foto’s (80 X 80 cm) die tezamen het persoonlijk ingekleurde beeldverhaal vertellen van het bekende sprookje ‘Roodkapje’.

De foto’s van Patricia van de Camp vallen op door de directe beeldtaal. Nooit is het 1 foto, waarin het hele verhaal wordt verteld. Hoewel alle foto’s op zichzelf staan. In de volgorde, de serie ontwikkelt zich het spanningsveld, de plot van een film die bestaat uit een paar meest sturende momenten. Patricia van de Camp is na haar juridische studie overgestapt naar de kunst. Pas jaren nadat zij op grafische vormgeving afstudeerde aan de Gerrit Rietveld academie is zij opnieuw gaan fotograferen. Nu enkele jaren later exposeert zij in binnen- en buitenland en maakt opdrachten voor bedrijven en particulieren.

De foto’s voor ‘Little red Riding Hood’ heeft Patricia van de Camp gemaakt nadat de wolf ineens in de media opdook deze zomer. In haar studio in Goor heeft zij een wolfshond laten poseren. Daarna een meisje uitgenodigd en langzaam leidde de ene opname naar de andere, tot het verhaal was verteld. Bij Patricia gaat het om het regisseren van de foto, dat we kennen van de geënsceneerde fotografie. Zij regisseert en ensceneert net zo lang totdat ze het beeld als het ware herkent. Dat beeld werkt zij uit totdat het zo zuiver en helder de betekenis draagt, die zij er aan wilt toekennen. Kleine ingrepen hebben dan grote gevolgen. We zien een pleister op een meisjesknie, een gebalde vuist, de luisterende kop van de wolfshond en het meisje? Zij kijkt vanonder haar capuchon en is met alle voornoemde details niet het bange onwetende kind uit de vele Roodkapjesverhalen.

Voor Patricia is de techniek ondergeschikt. Hoewel zij de fotografische techniek ten volle beheerst, besteedt zij er weinig aandacht aan. Het dwingende vlak van het vierkant, stamt uit de analoge fotografie, maar ook dat blijkt ondergeschikt. De kadrering ontstaat achteraf, nadat de foto is gemaakt. Het vierkant is voor haar een gegeven. De fotografie is haar medium, zoals verf dat kan zijn. Voor Patricia gaat het om het eerste moment waarop je de dingen ziet. Het gaat haar om de ‘open blik’, waardoor je alles dat je bij herhaling hebt gezien, toch weer ziet met die frisse en eerste blik die je als kind hebt. Dat moment herleeft zij keer op keer, dat moment is haar inspiratie.