“Ook ik wil dat alles weer zo snel mogelijk normaal wordt”

Longarts Marieke Kuipers begrijpt bagatelliseren van corona niet

In het Bravis ziekenhuis zetten 24 uur per dag, 7 dagen in de week medewerkers zich in om coronapatiënten zo goed mogelijk te verzorgen. Wie gaan er schuil achter het chirurgisch mondneusmasker, gelaatsscherm en beschermingsschort? Wat maken zij mee op hun afdeling, hoe gaan zij om met de druk en welke indrukken nemen zij mee naar huis? In een serie artikelen laten we coronamedewerkers aan het woord. Dit keer Marieke Kuipers, een van de negen longartsen van het Bravis ziekenhuis en tevens lid van het Operationeel Crisis Team (OCT). Daarnaast is Marieke getrouwd en moeder van drie zoons in de leeftijd van 5 tot 10 jaar.

“Niet eerder maakte ik een situatie mee waarbij zoveel mensen in het ziekenhuis lagen met exact hetzelfde ziektebeeld. Een ziekte waarbij soms binnen een week de familie afscheid moet nemen van zowel opa als oma” aldus longarts Marieke Kuipers. De tweede golf heeft een enorme impact op de zorg en het zorgpersoneel, maar is wel compleet anders dan de eerste golf. “De impact is deze golf vooral groot op de verpleging. Het goed nieuws is dat er ten opzichte van de eerste golf enorm veel kennis is bijgekomen over het virus en daarmee ook over welke medicijnen effectief lijken te zijn in de bestrijding ervan. Minder mensen belanden op de intensive care, maar blijven op de verpleegafdeling. Hierdoor ligt de druk nu op de verpleging. Longverpleegkundigen hebben specifieke kennis, gerelateerd aan onze specifieke patiëntengroep, die andere verpleegkundigen niet hebben. De druk komt dan ook op hun schouders te liggen. Gelukkig is er veel saamhorigheid binnen het ziekenhuis. Iedereen is behulpzaam en hulp komt overal vandaan.”

Zorgen over de verspreiding
Angst om zelf besmet te raken heeft Marieke niet. “Ik ga zeer zorgvuldig om met de persoonlijke beschermingsmaatregelen. Maar ik maak me oprecht zorgen over de verspreiding van het virus. We zien alleen maar meer en meer patiënten komen, waardoor de reguliere zorg in het gedrang komt. Op een gegeven moment kan ons gezondheidssysteem het niet meer aan. Dat speelt de hele tijd door je hoofd.”

Mensen die zeggen dat corona niet gevaarlijk is zou ze hef liefst een dagje mee willen nemen op haar afdeling. “Dat ze iemand op de afdeling achteruit zien gaan. Spaans benauwd, met de angst in de ogen. Het is echt crisis. Je kunt niet zeggen dat iets wel meevalt als je niet zelf dagelijks in die ellende staat. Dat vind ik onbegrijpelijk.” Ze is opgelucht dat er strengere maatregelen komen, ook al raakt dat haar privé ook. “Voor ons artsen en de verpleging zijn de illegale feesten een klap in het gezicht. Natuurlijk ben ik zelf ook niet ongevoelig voor de soms grote economische en sociale gevolgen van de maatregelen. Ik realiseer mij dat dit in sommige gevallen ook tot schrijnende situaties leidt. Maar we moeten het met z’n allen nog even volhouden, totdat het vaccin er is en het virus onder controle is. Hoe beter we meewerken en ons aan de regels houden, hoe sneller de wereld weer een beetje normaal wordt. Dat willen we toch allemaal?”

Hardwerkende longarts en mama
“Mijn zoons klagen wel eens dat mama weer op het werk moet slapen. Ik overnacht in het ziekenhuis als ik dienst heb. Maar als ik thuis ben, probeer ik volledige aandacht voor de jongens te hebben. Als je niet oppast ben je 24/7 met corona bezig. Daarom neem ik af en toe een ‘coronavrije dag’. Dan ben ik er voor mijn gezin. En dat lukt goed. Ik probeer mijn zoons ook uit te leggen wat mijn beroep inhoudt. En ik hoop dat ik mijn kinderen meegeef dat hard werken niet verkeerd is. Dat je met passie ergens voor kunt gaan. Ik hou nog steeds heel erg van mijn werk en krijg gelukkig in deze periode ook veel hartverwarmende berichten. Bijvoorbeeld een patiënt die tijdens een telefonische controle eerst vraagt hoe het met mij gaat en hoe het in het ziekenhuis is. Of mensen die je een kaartje sturen om je een hart onder de riem te steken. En dat doen ze zeker!”