De twee werelden van MDL-arts Parweez Koehestanie

“Ik ben verliefd op mijn werk als arts, maar mijn leven zou saai zijn als dat het enige was wat ik deed”. Gelukkig is het leven van Maag-darm-lever-arts (MDL) Parweez Koehestanie alles behalve saai. Alleen al in het Bravis ziekenhuis zet hij zich naast zijn werk als MDL-arts in op de preventie van overgewicht en is hij lid van de wetenschapscommissie. Maar daar blijft het niet bij. In zijn vrije tijd is hij vrijwilliger bij Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA), een weekendschool en Vluchtelingenwerk Nederland. En nog wel het allerbelangrijkste; hij maakt zich al vanaf zijn studententijd hard voor de wederopbouw van Afghanistan. Het land dat hij op 16 jarige leeftijd moest ontvluchten, maar nooit de rug toekeerde. “We zijn helaas weer terug bij af. Het is nu een kwestie van overleven.”

Deze maand is het twee jaar geleden dat Parweez de overstap naar het Bravis ziekenhuis maakte. “Bravis is een prachtig ziekenhuis”, vertelt hij trots. “Ik kom fluitend naar mijn werk. Er is veel aandacht en ruimte voor ontwikkelingen en ik heb een fantastisch team om mij heen”. De MDL-arts geniet iedere dag met volle teugen van zijn leven in Nederland en werk in Bravis, maar weet ook hoe het is om niet stevig op je benen te staan. Parweez is geboren en opgegroeid in oorlog en moest op 16 jarige leeftijd vluchten, omdat het te gevaarlijk werd. Hij kon geen woord Nederlands toen hij in Zevenaar aankwam, maar door zijn grote inzet en doorzettingsvermogen maakte hij zijn kinderdroom waar; hij wilde mensen beter maken.

Een spel en een droom
“Het voelt alsof ik ‘het spel’ gewonnen heb. Ik heb een mooi leven kunnen opbouwen terwijl 90% van de bevolking in Afghanistan momenteel in armoede leeft”. Daarom besloot Parweez zijn geboorteland, met de kennis die hij in Nederland opdeed, te helpen met de wederopbouw. Dat begon in zijn studententijd al met stichting Paaymaan. Een stichting die straat- en weeskinderen in Afghanistan hulp biedt om naar school te gaan. En sinds 2010 zet hij zich met stichting Medisch Comité Afghanistan-Nederland (MCAN) in om het medisch onderwijs in Afghanistan te renoveren en vernieuwen. Het oprichten van deze stichtingen deed hij samen met andere Afghaanse Nederlanders. “Zo’n grote droom kan je niet alleen vervullen, daar heb je meerdere schouders voor nodig”.

Geen wederopbouw, maar overleven
Maar tot groot verdriet van Parweez is de situatie in zijn geboorteland niet verbeterd. Sinds drie maanden heeft de Taliban de macht over het land weer overgenomen en staat het Afghaanse gezondheidssysteem op instorten. “Het gaat nu niet meer over de wederopbouw, maar om overleven.” Maar Parweez geeft niet op. Al jaren werkt hij samen met MCAN aan het uitbreiden van de kennis en vaardigheden van artsen en ziekenhuizen. Dit doen ze bijvoorbeeld met webinars over radiologie, cardiologie en het coronavirus. Deze webinars liggen nu, sinds de overname van de Taliban, stil. Gelukkig heeft Afghanistan nog steeds een goede internetverbinding, waardoor ze daar binnenkort weer mee zullen starten. Daarnaast steunt Parweez, samen met Hart voor Afghanistan, het nieuwe project ‘The Mobile Health and Nutrition Teams’ van Unicef. Een burgerproject dat, door middel van mobiele klinieken, medisch advies wil geven aan Afghaanse inwoners en het leven van kinderen wil redden. “Er is nog veel geld nodig om dit project te kunnen realiseren, maar het doet me nu al zo goed. Het is hartverwarmend om te zien dat zoveel mensen willen helpen en de tijd nemen om een reactie te schrijven”.

Wil je meer weten over The Mobile Health and Nutrition Teams? Kijk dan op  https://helpmee.unicef.nl/hart-voor-afghanistan/2-7541