Column Mariëlle Maat: Hoezo, niet sexy?

De reumatologie. Tja! Ik zal eerlijk zijn, ook al straalt dat waarschijnlijk niet positief op mij af. Mijn eerste gedachte was toch echt: wat valt daar nou te ‘beleven’? En wat moet ik in hemelsnaam schrijven over rode en opgezwollen gewrichten? Toch bleef de uitnodiging in mijn hoofd rondzingen. Maar dat niet alleen… de vrolijke ‘goedemorgens’ over en weer als ik naar mijn werkplek loop, de gezellige praatjes met de secretaresses en de toegankelijke, benaderbare en behulpzame medisch specialisten… Ik word blij van deze club mensen. Dus oké! Het is dan misschien geen ‘sexy’ specialisme, ik ga gewoon meelopen.

En dus kijk ik een paar weken later tijdens het reumaspreekuur gefascineerd naar het beeldscherm. Vanuit mijn ooghoek zie ik de reumatoloog driftig en tegelijkertijd zorgvuldig met het apparaatje over de nagelriem van de patiënt heen en weer bewegen. Na wat gewiebel verschijnt er een rijtje rode lussen tegen een lichte en witte achtergrond. Het patroon doet me denken aan de rij metalen poortjes die we vroeger bij ons thuis in het grasveld staken. En waar we dan met onhandig lange stokken een bal doorheen moesten zien te slaan. Croquet heette het geloof ik. “Maak maar een afbeelding”, de stem van de reumatoloog onderbreekt mijn mijmering. Mijn ogen speuren het beeldscherm weer af. En ondertussen bedenk ik mij dat er dus oóit iemand is geweest die bedacht heeft dat de bloedvaatjes bij de nagelriemen informatie geven over, soortgelijke, bloedvaatjes ergens anders in het lichaam. In de longen bijvoorbeeld. En dat die bloedvaatjes op hun beurt weer iets kunnen zeggen over mogelijke immunologische problemen of afwijkingen. Wonderlijk!

Tijdens het spreekuur blijft mijn interesse groeien. Ik zie een patiënte met twee vergroeide voeten (en ik gok zomaar dat dit nog milde exemplaren zijn). Bij de aanblik van de voeten knijpen mijn billen als uit reflex samen alsof ze de pijn, die deze vrouw moet voelen, herkennen. Ik vraag mij oprecht af hoe deze mevrouw überhaupt nog in staat is om te lopen. Niet alleen mijn interesse groeit, ook mijn respect. Ik ben onder de indruk van het geduld waarmee de reumatoloog zijn patiënten benadert, hen uitleg geeft en eventuele misverstanden verduidelijkt en opheldert. Ieder consult opnieuw en steeds met dezelfde toewijding. En uiteindelijk groeien niet alleen mijn interesse en respect, maar ook mijn enthousiasme. Tijdens het voorbespreken van de volgende patiënt, krijgt de reumatologie namelijk ineens een heel verrassende wending. Uh, wacht even. Hoorde ik dat nou goed? Zei hij nou écht: geen SOA’s?! “Oh, ja. Sorry. Sommige SOA’s kunnen (een soort) reumatische klachten veroorzaken.  SOA’s nemen we dus mee in het bloedonderzoek. En tja, soms vangen we nog wel eens een boefje.” Ik zie het tafereeltje meteen voor me. De patiënt met partner aan zijn of haar zijde. Beiden niet wetend welke wending het gesprek, straks, bij het bespreken van de lab-uitslagen zal nemen. En zie als reumatoloog wat er dan in de kamer gebeurt maar weer in goede banen te leiden?!

Vanaf de andere kant van de tafel nemen twee pretoogjes mij in zich op. “Ik dacht dat jij de reumatologie saai vond.” Ik haal mijn schouders op. “Het enthousiasme spat er anders aardig van af”, gaat mijn man, inmiddels nu ook met een glimlach om zijn mond, verder. “Tja, zodra het over mensen gaat vind ik het al snel interessant. Ik ben nou eenmaal een vakidioot.” Het klinkt meer verontschuldigend dan ik bedoel. Dus voeg ik eraan toe: “Niets mis mee toch?!” Ik pak mijn glas en houd het de lucht in. “Op vakidioten”, zegt mijn man. “Op de reumatologie”, zeg ik. Onze glazen klinken. Reumatologie, geen ‘sexy’ specialisme! Hoe kom ik erbij?! Ik ben mooi even met mijn neus op de feiten gedrukt. Het is weer duidelijk, niet alles is wat het lijkt. 

Mariëlle Maat is GZ-psycholoog in het Bravis ziekenhuis, seksuoloog in opleiding en gefascineerd door mensen en hun gedrag. In haar columns schrijft ze over situaties in het Bravis ziekenhuis die haar opvallen. En daarbij aarzelt ze niet om ook haar eigen gedachten en gevoelens onder de loep te nemen.